Lunet aan de Snel

Het Lunet aan de Snel (Lunet bij Honswijk) is een verdedigingswerk 300 meter ten noorden van Fort Honswijk. Vanuit deze aarden wal kon een aanval op Fort Honswijk vanuit het noordoosten worden weerstaan. Ook kon een gedeelte van de Lekdijk onder vuur worden genomen, dat vanaf het torenfort niet mogelijk was. Verder werden enkele bruggen over het inundatiekanaal in de gaten gehouden.

Het lunet is aangelegd in de jaren 1845-1846 en was gelegen aan het veenriviertje De Snel, dat tussen de Waalsewetering en de Lekdijk stroomde. Door dit riviertje tegelijkertijd met de aanleg van het Lunet aan de Snel te verdiepen, konden de polders sneller onder water worden gezet. Het veenriviertje is enkele jaren later vervangen door het inundatiekanaal.

Bomvrij gebouw

Samen met de aanleg van de Gedekte Gemeenschapsweg, het inundatiekanaal en het Werk aan de Korte Uitweg maakte het lunet onderdeel uit van de Stelling van Honswijk.

Het Lunet aan de Snel werd daarbij in die jaren onder handen genomen. In 1873 en 1874 werd de aarden wal verstevigd en kwam er een bomvrij gebouw op het terrein. Hierin stonden de kanonnen in vredestijd opgesteld en in mobilisatietijd diende dit als slaapvertrek. Er was ruimte voor 90 manschappen en 945 kilo buskruit.

Het Lunet zelf was te bereiken via drie bruggen. Een brug is tegenwoordig nog aanwezig. Via een smalle toegang tot het fort met aan beide zijden aarden wallen, kon een binnenplaats worden bereikt. In 1939/1940 zijn twee groepsschuilplaatsen buiten het lunet gebouwd.

De oorspronkelijke fortwachterswoning is in de loop der jaren vervangen door een normaal huis. Lunet aan de Snel heeft een totale grootte van 2,5 hectare. De slappe veengrond betekende dat er af en toe sprake was van verzakkingen. Naast het lunet was een gronddepot, zodat reparaties konden worden uitgevoerd.

Lunet aan de Snel was eigendom van Defensie. Tot 2012 zat hier de Explosieven Opruimingsdienst (EOD) en werd het in hoofdzaak gebruikt voor de opslag van gevonden explosieven. Op 12 april 2016 koopt de gemeente Houten het aan. Sinds 2017 is het in handen van een stichting. In 2023 is op het hoogste punt een kunstwerk neergezet.